East of Eden

இருண்ட, சிக்கலான கேத்தி கதாபாத்திரத்தில் ஃபுளோரன்ஸ் பியூ (Florence Pugh) தனது அசாத்தியமான நடிப்பால் திரையை ஆக்கிரமிக்கிறார். கிறிஸ்டோபர் அபோட், மைக் ஃபெய்ஸ்ட் தங்களது எதார்த்தமான நடிப்பால் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள். காலகட்டத்தை அப்படியே கண்முன் நிறுத்தும் பிரமாண்டமான கலை இயக்கமும், நேர்த்தியான திரைக்கதையும், மனதைத் தொடும் பின்னணி இசையும் தொடரின் ஆகப்பெரும் பலம். நாவலின் ஆழமான தத்துவங்களைத் திரைக்குக் கொண்டுவரும் முயற்சியில், திரைக்கதையின் வேகம் பல இடங்களில் தடுமாறுவது பார்வையாளர்களுக்குச் சற்று சோர்வைத் தரலாம். இருப்பினும், மனித உணர்வுகளின் இருண்ட பக்கங்களை மிக நேர்த்தியாகப் பதிவுசெய்திருக்கும் ஒரு தரமான கிளாசிக் டிராமா!

In 1955, Elia Kazan directed the James Dean starrer, East of Eden, which followed the last part of John Steinbeck’s semi-autobiographical 1952 novel. Dean played Cal Trask, who fights for his father’s love alongside his perfect brother Aron. A new Netflix limited series on the material, written and showrun by Elia’s granddaughter, Zoe Kazan, goes deep into the novel, exploring the Biblical themes, characters and the promise of America at the turn of the century. Backed by a strong cast, East of Eden follows the doomed marriage of Adam (Christopher Abbott) and Cathy (Florence Pugh) that spills over its sins to the next generation. Finely acted, the ambitious and largely faithful period drama really gets into the characterisation from the novel, while also immersing viewers into its self-righteous world.

East of Eden broke my heart more often through its supposedly good father than its murderous mother. That’s where this uneven adaptation finds its strongest drama. Zoe Kazan’s departure from John Steinbeck’s treatment of Cathy is welcome, but the series spends too much time explaining cruelty that Florence Pugh makes compelling enough. It’s more affecting when it follows the damage parents pass to their children. Those family conflicts give its ideas about choice a force the explanations often lack. Let’s dive in.